Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, z dniem 1 stycznia 2014 roku ruszył program wsparcia dla młodych osób w Polsce nabywających swoje pierwsze mieszkanie z rynku pierwotnego na kredyt z banku. Program „Mieszkanie dla Młodych” z założenia miał stanowić zastępstwo dla wygaszonego 31 grudnia 2012 roku programu „Rodzina na swoim”.

Po rocznej przerwie kredytobiorcy chcący kupić pierwszą nieruchomość z rynku pierwotnego mogą ubiegać się o jednorazową dopłatę z budżetu państwa. Nie będzie łatwo, jak już podkreślają specjaliści, zwłaszcza w związku z niskimi limitami cen mieszkań, jakie w poszczególnych miastach będą objęte programem „Mieszkanie dla Młodych”.

Selektywna pomoc państwa

Program „Mieszkanie dla Młodych” obejmuje swoim zasięgiem wyłącznie mieszkania nabywane z rynku pierwotnego, czyli tzw. pierwszej ręki. Aby stać się beneficjentem programu, trzeba spełnić kryterium wiekowe oraz kupować swoje pierwsze mieszkanie przy udziale środków finansowych pochodzących z kredytu bankowego. Dodatkowo, cena metra kwadratowego nabywanego mieszkania nie będzie mogła przekroczyć limitu publikowanego przez Bank Gospodarstwa Krajowego.

Owe limity mogą pogrzebać szanse na skorzystanie z programu „Mieszkanie dla Młodych” wśród osób mieszkających w największych miastach. Analizy specjalistów z firm Home Broker i Open Finance pokazują, że w wielu dużych miastach będzie można znaleźć tylko pojedyncze nieruchomości, spełniające wymagania limitu ceny w programie „Mieszkanie dla Młodych”.

„O ponad 16 proc. średnia cena metra kwadratowego mieszkania z rynku pierwotnego przekracza we Wrocławiu limit cenowy w programie Mieszkanie dla Młodych, który do końca pierwszego kwartału 2104 r. wynosić będzie 4774 zł za mkw. Z analizy Home Broker wynika, że stolica Dolnego Śląska jest jednym z miast, w których dostępność MdM będzie najniższa, większość ofert nie mieści się w limicie cenowym Mieszkania dla Młodych.” – Marcin Krasoń, Home Broker

Analitycy wyliczyli, że w pierwszym kwartale 2014 roku limit ceny za mkw powierzchni mieszkalnej w ramach programu „Mieszkanie dla Młodych” wyniesie w poszczególnych miastach:

• 4,8 tys. zł w Krakowie,
• 5,8 tys. zł w Warszawie,
• 4,7 tys. zł we Wrocławiu.

Tymczasem, średnia cena transakcyjna zakupu mieszkania w wyżej wymienionych miastach wynosi odpowiednio 6,1 tys. zł, 7,1 tys. zł i około 5,5 tys. zł. O problemie ze „zmieszczeniem” się w limicie cenowym zakupu mieszkania z rynku pierwotnego mówią również sami zainteresowani, potencjalni beneficjenci programu „Mieszkanie dla Młodych” na specjalnym, facebookowym profilu społecznościowym:

„Nie wiem jak w innych miastach, ale jeśli chodzi o Warszawę to limit jest adekwatny raczej dla przedmieścia. Nie to, żeby każdy miał mieszkać w ścisłym centrum, ale mówimy o sytuacji w której bliżej niż 10-15 km od centrum mieszkań w tych cenach po prostu nie ma…”

„Przecież to jakaś kpina – pokażcie mi we Wrocławiu mieszkanie za 4.7 tys, większość zaczyna się od 5-5.5.”

„Jeśli chodzi o Kraków, to również kpina …”

Według prezentowanych limitów cen mieszkań w poszczególnych, dużych miastach w Polsce, realne wydaje się znalezienie nieruchomości odpowiadającej wymaganiom cenowym jedynie w takich miastach jak:

• Bydgoszcz – limit MdM 4,4 tys. zł, a średnia cena transakcyjna – 3,8 tys. zł,
• Gdańsk – limit MdM 5,7 tys. zł, a średnia cena transakcyjna – 5,1 tys. zł,
• Katowice – limit MdM 4,6 tys. zł, a średnia cena transakcyjna – 3,6 tys. zł,
• Łódź – limit MdM 5 tys. zł, a średnia cena transakcyjna – 3,6 tys. zł,
• Zielona Góra – limit MdM 4,2 tys. zł, a średnia cena transakcyjna – 3,1 tys. zł.

Być może w ciągu kolejnych miesięcy deweloperzy dostosują swoją ofertę cenową sprzedaży nowych nieruchomości, aby więcej osób mogło uczestniczyć w programie „Mieszkanie dla Młodych”.

Warunki programowe

Beneficjentem programu „Mieszkanie dla Młodych” będą osoby młode, do 35 roku życia, kupujące własne mieszkanie po raz pierwszy, które zdecydują się na poszukiwanie odpowiedniej nieruchomości na rynku pierwotnym. Program obejmuje swym zasięgiem również kredytobiorców budujących dom jednorodzinny w systemie gospodarczym. Pomoc państwa polega na dofinansowaniu wkładu własnego oraz na spłacie części kredytu zaciągniętego na zakup mieszkania.

W zależności od sytuacji rodzinnej, inna będzie wysokość dopłaty budżetowej:

• 10% ceny mieszkania otrzymają bezdzietne małżeństwa i single,
• 15% ceny mieszkania otrzyma rodzina lub osoba samotnie wychowująca dziecko,

Dodatkowe 5% ceny mieszkania otrzymają osoby, u których w ciągu pięciu lat od zakupu mieszkania pojawi się trzecie bądź kolejne dziecko.

Dofinansowanie państwa dotyczy tylko 50 mkw mieszkania lub domu o powierzchni odpowiednio do 75 mkw i 100 mkw.

Przy zaciąganiu kredytu hipotecznego najczęściej bank daje klientowi wybór, czy będzie on spłacał swoje zobowiązanie kredytowe w ratach równych w całym okresie kredytowania, czy malejących. Na czym polegają raty stałe, a czym charakteryzują się raty malejące?

Raty stałe

Spłata kredytu w ratach stałych, nazywanych również ratami równymi, polega na tym, że w całym okresie kredytowania raty pozostają w tej samej wysokości. Oczywiście, względne jest to, że wszystkie raty kredytowo-odsetkowe są idealnie równe względem siebie. Ich wysokość może się wahać, ale w niewielkim przedziale. Spowodowane jest to zmiennością stopy oprocentowania kredytu, która może być zależna np. od wskaźnika WIBOR 3M, zmiennego w czasie. W ratach stałych wysokość spłacanego kapitału i odsetek zmienia się w okresie kredytowania, aby ich suma dawała względnie stałą wysokość raty. Początkowo, w pierwszym okresie spłaty kredytu rata stała uwzględnia znacznie wyższą kwotę odsetek, a niższy udział spłacanego kapitału.

Raty malejące

Jak sama nazwa wskazuje, raty malejące maleją w okresie kredytowania. Z każdą spłatą rata kredytu staje się niższa. W ratach malejących zawsze spłacana jest taka sama kwota kapitału pożyczonego z banku, ale odsetki się zmniejszają, bowiem naliczane są od niższej kwoty długu. Początkowo raty malejące będą znacznie wyższe od rat stałych wyliczonych dla tego samego kredytu, ale później będą one coraz mniejsze, bowiem kapitał do spłaty będzie się sukcesywnie zmniejszał.

Co jest bardziej korzystne?

Nie można w sposób jednoznaczny powiedzieć, które raty będą korzystniejsze dla kredytobiorcy. Generalnie, niższe koszty kredytowe poniesie sumarycznie kredytobiorca wybierający raty malejące do spłaty. Niestety, musi on wiedzieć, że w pierwszym etapie kredytowania i spłaty kredytu, harmonogram będzie uwzględniał najwyższe raty. Nie każda osoba będzie mogła im podołać, zwłaszcza, jeśli remontuje jeszcze z własnych środków finansowych zakupione na kredyt mieszkanie.

Raty stałe dają stabilność spłaty kredytu, choć wiążą się z koniecznością spłaty wyższej kwoty odsetek, niż w przypadku rat malejących.

Zaciągając kredyt walutowy kredytobiorca musi liczyć się z ryzykiem walutowym, związanym z możliwością zmiany kursu waluty, w której denominowany jest kredyt. Na czym takie ryzyko polega?

Wymagania kursu walut

Międzynarodowy rynek walutowy jest rynkiem charakteryzującym się dużą zmiennością, z czego wynikają zmiany kursów walutowych. Zaciągając kredyt w walucie obcej kredytobiorca powinien wiedzieć, że ponosi ryzyko walutowe. Wraz ze wzrostem kursu walutowego rośnie wysokość raty kredytowej spłacanej przez klienta, w przeliczeniu na złotówki. Jeśli jednak kurs walutowy maleje, wówczas wraz z nim maleje wysokość raty, jak i całego zadłużenia względem banku.

Kredyty we frankach szwajcarskich

W latach 2006-2008 w Polsce bardzo popularne były kredyty hipoteczne we frankach szwajcarskich. Kurs waluty szwajcarskiej oscylował wówczas wokół granicy 2-2,5 zł, zaś stopy procentowe były w Szwajcarii na tyle niskie, że LIBOR brany pod uwagę przy wyliczaniu wysokości oprocentowania takich kredytów, był rekordowo niski. Stąd też takie kredyty były tańsze, niż zobowiązania złotowe. Klienci jednak po spłacie przez ostatnie 5-7 lat powinni mieć znacznie mniejszy dług wobec banku, ale ryzyko kredytowe spowodowało, że może mieć on tą samą wartość, co z chwilą zaciągania zobowiązania kredytowego. Frank szwajcarski bowiem po wybuchu kryzysu finansowego 2009 roku zaczął się umacniać wobec głównych walut światowych. Wobec złotówki również osiągał wysokie kursy, nawet dwukrotnie wyższe, niż w momencie zaciągania przez kredytobiorców kredytów we frankach szwajcarskich.

Ten przykład najlepiej obrazuje to, że ryzyko walutowe niesie za sobą realną możliwość wzrostu zadłużenia klienta, który zdecydował się na zaciągnięcie kredytu w walucie innej od waluty rodzimej.

Kupno mieszkania jest poważną inwestycją, pociągającą za sobą wysokie koszty. Są one związanie nie tylko z ceną transakcyjną, jaką kupujący musi uiścić, zgodnie z zawartą umową kupna-sprzedaży, na rzecz zbywcy. Takiej inwestycji towarzyszą i inne koszty. Jakie?

Zakup samodzielny

Przy kupowaniu nieruchomości musimy wiedzieć, że z własnej kieszeni przyjdzie nam pokryć opłaty transakcyjne i około kredytowe, o ile kupujemy mieszkanie na kredyt hipoteczny w banku. Musimy naszykować się na opłacenie kosztów rozpatrzenia wniosku kredytowego, pokryć wymagany, co najmniej 5% wkład własny na kredyt oraz opłacić prowizję za przystąpienie do kredytu.

Kupno nieruchomości najczęściej wiąże się z koniecznością opłacenia podatku od czynności cywilnoprawnych, tzw. PCC, w wysokości około 2% wartości nieruchomości.

Zawarcie umowy kupna-sprzedaży nieruchomości wiąże się z koniecznością wizyty u notariusza. Musimy zapłacić przy takiej wizycie za:

• Taksę notarialną, uzależnioną od wartości lokalu mieszkalnego,
• Wypisy z aktu notarialnego,
• Założenie księgi wieczystej dla nieruchomości i dokonanie wpisu do księgi – 200 zł.

Zakup z pośrednikiem

Jeśli mieszkanie klient kupuje nie samodzielnie, ale przy wsparciu pośrednika, będzie musiał liczyć się z dodatkowym kosztem w postaci prowizji dla biura nieruchomości. Prowizja naliczana jest w wysokości 2-5% ceny transakcyjnej mieszkania, po zawarciu umowy kupna-sprzedaży.

Zakładając rachunek bankowy klient liczy na możliwość prostego zarządzania swoimi finansami, za pośrednictwem elektronicznego systemu transakcyjnego albo za pomocą doradcy w okienku bankowym.

Banki chcąc przyciągnąć do siebie jak największą liczbę klientów oferują pewne gratisy lub atrakcyjne usługi dodatkowe dla swoich klientów – obecnych lub potencjalnych. W ten sposób oferowane są m.in. pakiety medyczne w rachunkach bankowych.

Oferty banków

Pakiet medyczny można wykupić jako oddzielną polisę ubezpieczeniową, albo jako opcję przy rachunku bankowym. Banki oferują przy niektórych kontach osobistych dla swoich klientów ubezpieczenia zdrowotne, z różnym zakresem badań diagnostycznych. Od owego zakresu zależy jaka będzie ostateczna cena za takie ubezpieczenie.
Pakiety medyczne nie są częstą praktyką wśród polskich banków. Oferowane są one wąskiej grupie klientów, zwłaszcza młodych. Seniorzy zakładający konta w bankach mają ograniczone możliwości skorzystania z oferty na pakiet medyczny.

Zakres oferty

Każdy pakiet medyczny oferowany przy okazji zakładania konta bankowego przez klienta, może mieć odmienny zakres. Może zakładać korzystanie ze standardowych usług medycznych w prywatnych przychodniach, korzystanie z wizyt u specjalistów różnych dziedzin medycyny, wykonywanie zabiegów ambulatoryjnych i szpitalnych. Zwykle płaci się za pakiet medyczny zryczałtowaną, miesięczną opłatę. Im niższa, tym mniejszy zakres ubezpieczenia. W najdroższych opcjach pakiety medyczne uwzględniają wizyty u wszystkich specjalistów w prywatnych placówkach, pobyty w szpitalach i usługi assistance medycznego. Assistance medyczny może obejmować możliwość korzystania z infolinii medycznej i uzyskanie w ten sposób pierwszej pomocy w nagłych wypadkach. Ubezpieczyciel organizuje dla ubezpieczonych transport medyczny do lekarza lub do szpitala, pokrywa koszy wizyt w nagłych przypadkach, ale nie sfinansuje regularnej opieki.

W których bankach

Tylko nieliczne banki oferują możliwość wykupienia ubezpieczenia medycznego w pakiecie z kontem. Taką ofertę znajdziemy w mBanku, BNP Paribas, Credit Agricole, czy w MultiBanku. Można wykupić pakiet medyczny indywidualny, albo dla całej rodziny, co jest opcją korzystniejszą pod względem jednostkowych kosztów polisy dla każdego członka rodziny z osobna.

Samochód znajdujący się w posiadaniu danej osoby, jako cenny przedmiot, może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązania finansowego – w formie pożyczki lub kredytu.

Pożyczka pod samochód jest pożyczką pod zastaw samochodu. Jeśli świadczenie ze strony pożyczkobiorcy nie zostałoby spełnione, wówczas pożyczkodawca może zaspokoić swoje roszczenia z samochodu danego zastaw. Pożyczkę pod samochód można najczęściej wykorzystać w dowolny sposób. Może być ona udzielona zarówno przez bank, firmę para bankową, czy inne przedsiębiorstwo prowadzące działalność pożyczkową, jak i przez osobę fizyczną.

Wymóg konieczny

Aby zaciągnąć pożyczkę pod zastaw samochodu, pożyczkobiorca musi posiadać samochód na własność. Nie może być to więc samochód wzięty np. w leasing, gdzie realnym właścicielem pojazdu pozostaje bank czy leasingodawca. Pożyczka pod samochód nie jest popularnym sposobem na pozyskanie zewnętrznego finansowania.

W przypadku pożyczek pod samochód, pożyczkobiorca może otrzymać pożyczkę maksymalnie do wysokości wartości pojazdu. Środki z pożyczki powinny trafić na konto posiadacza auta albo do jego rąk, w formie gotówkowej.

Korzyści

Każde zabezpieczenie spłaty kredytu czy pożyczki powoduje, że bank czy inny pożyczkodawca, jest bardziej skłonny do zawarcia umowy pożyczkowej, niż gdyby takiego zabezpieczenia nie było. Dobry, wartościowy samochód, znajdujący się w świetnym stanie, będzie akceptowalnym sposobem na zabezpieczenie spłaty zobowiązania kredytowego. Dzięki niemu najprawdopodobniej zmaleją również koszty ponoszone przez pożyczkobiorcę w związku z pożyczką. Pożyczka pod samochód będzie najczęściej tańsza od kredytu gotówkowego.

Jeśli klient uzna, że nie chce już dłużej korzystać z konta osobistego w danym banku, może rozwiązać umowę rachunku bankowego drodze jej wypowiedzenia. Takie samo prawo przysługuje bankowi, w którym klient ma otwarty rachunek.

Bank ma możliwość rozwiązania umowy o rachunek bankowy wyłącznie wówczas, gdy zachodzą ważne powody, w szczególności, gdy posiadacz konta popełnił przestępstwo związane z prowadzonym na jego rzecz rachunkiem bankowym. Czasami rozwiązanie umowy rachunku bankowego przez jego posiadacza wiąże się z koniecznością poniesienia karnych opłat.

Dodatkowo, w prawie bankowym istnieje przepis, na podstawie którego umowa rachunku bankowego może wygasnąć automatycznie, bez konieczności jej wypowiadania przez bank lub posiadacza rachunku.

Samoistne rozwiązanie umowy o konto bankowe

Art. 60 Prawa bankowego stanowi, że umowa rachunku bankowego może ulec rozwiązaniu, gdy w ciągu dwóch lat nie dokonano na rachunku żadnych obrotów, poza dopisywaniem odsetek, a stan środków pieniężnych na tym rachunku nie przekracza kwoty minimalnej określonej w umowie. Nie ma przy tym znaczenia, z jakim rodzajem rachunku bankowego mamy akurat do czynienia.

Oczywiście, w umowie z bankiem może być zawarte postanowienia inne, niż w prawie bankowym, ale nie mogą one być mniej korzystne dla klienta banku.

Umowa rachunku bankowego może być rozwiązana także samoistnie, po upływie okresu, na który została zawarta.

Wedle obowiązującego stanu prawnego, komornik zgodnie ze wskazaniem wierzyciela, ma prawo do zajęcia środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym dłużnika. Niemniej jednak, nie podlegają przy tym zajęciu środki pieniężne do wysokości trzykrotności średniego wynagrodzenia.

Środki te są przeznaczone na pokrycie kosztów bieżącej egzystencji właściciela konta bankowego i dłużnik swobodnie może z nich korzystać. Natomiast środki wykraczające poza tą sumę, zgromadzone na koncie bankowym będą zajęte przez komornika w takiej części, jaka jest właściwa dla zaspokojenia żądań wierzyciela.

Kwota wolna od zajęć egzekucyjnych z rachunków bankowych pod koniec 2013 roku wynosiła dokładnie 11 501,52 zł. Jest to kwota odnosząca się do wszystkich rachunków bankowych, jakie dłużnik posiada w banku.

Zajęcie rachunku bankowego przez komornika polega na zajęciu wszystkich środków wpływających na konto. Blokada dotyczy także i tych środków, których nie było na rachunku bankowym w chwili jego zajęcia, ale zostały wpłacone później. Środki podlegają zajęciu do wysokości kwoty egzekwowanych należności wraz z kosztami egzekucyjnymi. Następnie wzywa się bank, aby nie dokonywał wypłaty z rachunku dłużnikowi, lecz przekazał zajętą kwotę na pokrycie istniejących należności.

Generalnie, konta osobiste w bankach są przeznaczone dla osób pełnoletnich, mających w świetle polskiego prawa cywilnego pełna zdolność do czynności prawnych. Niemniej jednak w wielu bankach w Polsce istnieje możliwość założenia rachunku bankowego dla dziecka. Na czym to polega?

Oferta bankowa

Konta osobiste dla dzieci i młodzieży są elementem edukacji finansowych małoletnich. Dzięki nim młodzi ludzie uczą się zaradności finansowej i zarządzania posiadanymi środkami pieniężnymi. Konta osobiste dedykowane są dla młodzieży, w wieku od 13 do 18 lat, choć są i takie banki, w których konto osobiste założymy nawet dla przedszkolaka, czego przykładem są konta dla dzieci w PKO Banku Polskim.

Prawo bankowe nie precyzuje, jaki jest minimalny wiek uprawniający do posiadania własnego rachunku, ale jedynie osoby w wieku od 13 lat mają ograniczoną zdolność do czynności prawnych i mogą za zgodą rodziców zawierać umowy. W praktyce, uczeń gimnazjum może pójść do banku i zawrzeć umowę o własne konto w banku, za zgodą jednego z rodziców. Będzie on mógł również z dużą swobodą dysponować pieniędzmi gromadzonymi na rachunku osobistym. Do takiego rachunku wydawana jest również karta płatnicza.

Pod nadzorem rodziców

Do ukończenia pełnoletniości dziecka, jego konto bankowe znajduje się pod ścisłą kontrolą rodziców. Konto dla dziecka można otworzyć w postaci subkonta do rachunku rodziców, albo też w formie dedykowanego produktu dla dzieci i młodzieży. Rodzic może otworzyć konto dla dziecka wypełniając wniosek w oddziale banku lub za pośrednictwem kanałów zdalnych – Internetu lub telefonu. Jeśli rodzic zechce, może ustanowić pewne limity na koncie osobistym dziecka, np. limit wypłaty z bankomatów dziennych, czy limit płatności kartą.

Zasadniczo konta dla dziecka mają oswajać najmłodszych z usługami bankowymi, produktami oferowanymi przez banki czy uczyć oszczędności oraz podstawowych zasad zarządzania środkami finansowymi. Dziecko nie może korzystać jedynie z produktów kredytowych banku.

Ile to kosztuje?

Na ogół konta dziecięce są całkowicie bezpłatne. Ewentualnie bank może wprowadzić opłaty za posiadanie karty płatniczej wydanej do rachunku. Klient może uniknąć opłacania kosztów utrzymywania karty płatniczej, jeśli np. będzie ją aktywnie wykorzystywał.

Gdzie otworzyć?

Liczne banki w Polsce mają w swojej ofercie konta dla dzieci. Można je otworzyć w:

• PKO BP – PKO Konto Dziecka lub PKO Konto Pierwsze,
• BNP Paribas – Konto z pakietem S,
• Bank Millennium – Konto osobiste Junior,
• BOŚ Bank – Konto H2O,
• Bank Pekao – Eurokonto Kieszonkowe,
• Deutsche Bank PBC – db Smart,
• Eurobank – Konto junior,
• ING Bank Śląski – Konto z Lwem Direct <18,
• Getin Bank – Konto młodzieżowe,
• mBank – izzyKonto,
• Nordea Bank – Nordea Ulubione dla młodzieży,
• Meritum Bank – Konto Junior.

Faktoring to jedna z form zewnętrznego finansowania bieżącej działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Takie praktyki istnieją już od połowy XX wieku i wciąż są rozwijane. Na czym polega właściwie zjawisko faktoringu?

Mechanizmy faktoringu

Faktoring polega na pośrednictwie handlowym, w którym jeden z podmiotów, tj. faktor, w roli którego występuje wyspecjalizowana instytucja finansowa, np. spółka, nabywa w drodze cesji od przedsiębiorstw handlowych lub przemysłowych, czyli faktorantów, niewymagalne roszczenia o zapłatę kwot należnych, np. ze sprzedaży. Faktoring polega na ściąganiu należności w imieniu przedsiębiorcy, przez zewnętrzną instytucję. Co ważne, należności przekazywane w ramach faktoringu nie są jeszcze wymagalne. Przedsiębiorca może dzięki faktoringowi pozyskać natychmiast pieniądze, na które musiałby poczekać od swoich kontrahentów nawet kilka tygodni. Dzięki factoringowi przedsiębiorcy chronią się przed utratą płynności finansowej.

Firma oferująca usługi faktoringowe przy użyciu własnych narzędzi i mechanizmów ściąga należności od dłużników firmy klienta, biorąc na siebie związane z tym ryzyko. Za pośrednictwo handlowe pobiera pewną prowizję, stanowiącą jej dochód.

Najczęściej faktorami są instytucje bankowe lub wyspecjalizowane w takim działaniu spółki. Dłużnik, od którego faktor ściąga należności nie jest stroną umowy factoringowej i ma obowiązek tylko wywiązania się z pierwotnej zapłaty za dostawę towarów lub świadczenie usług.

Faktoring, czyli usługa finansowa polegająca na pośredniczeniu w ściąganiu należności wynikających z niewymaganych faktur, ma różne typy i spełniać może zróżnicowane funkcje.

Rodzaje faktoringu

Wyróżnić można trzy rodzaje faktoringu, a mianowicie:

• Faktoring pełny, nazywany faktoringiem bez regresu,
• Faktoring niepełny, nazywany faktoringiem z regresem,
• Faktoring mieszany, stanowiący połączenie dwóch poprzednich rodzajów faktoringu.

Faktoring pełny, czyli faktoring bez regresu polega na tym, że wraz cesją wierzytelności faktor podejmuje ryzyko niewypłacalności dłużnika. Jeśli dłużnik faktoranta nie będzie w stanie wywiązać się ze swojego zobowiązania, a faktorant nie otrzyma wierzytelności, wówczas nie ma możliwości domagania się zwrotu swoich pieniędzy od klienta. Oznacza to, że nie ma prawa regresu w stosunku do zbywcy wierzytelności. Nie ulega wątpliwości, że zbywcy wierzytelności, czyli faktorant zyskuje na takiej formie faktoringu, bowiem nie ponosi odpowiedzialności za wywiązanie się bądź nie z zapłaty długu przez dłużnika.

Faktoring niepełny, czyli faktoring z regresem, jest przeciwieństwem faktoringu pełnego, czyli wraz z cesją wierzytelności na faktora nie przechodzi ryzyko niewypłacalności dłużnika. Jeśli dłużnik nie wywiąże się z zapłaty wierzytelności i nie będzie można jej ściągnąć, wówczas faktor przekazuje regresem do faktoranta żądanie zapłaty długu. Faktoring niepełny jest krótkoterminowym kredytem udzielany przez faktora faktorantowi. Faktorant ponosi pełną odpowiedzialność za wierzytelność swojego dłużnika wobec faktora.

Faktoring mieszany jest połączeniem faktoringu pełnego i niepełnego, bowiem faktor przejmuje ryzyko odpowiedzialności dłużnika, ale tylko do pewnego limitu kwoty, a odpowiedzialność spoczywa na faktorancie.

Funkcje faktoringu

Faktoring jest sposobem na zewnętrzne finansowanie bieżącej działalności przedsiębiorców. Dzięki niemu faktorant może zapewnić sobie środki finansowe obrotowe, z przeznaczeniem na krótkoterminową działalność. Faktoring spełnia funkcję finansowania cyklu rozliczeniowego transakcji, podobnie jak kredyt w banku, z tym, że jest to tańszy sposób na pozyskanie natychmiastowych środków, w zamian za przekazanie faktorowi swoich wierzytelności i opłaceniu pewnej kwoty tytułem opłaty za pośrednictwo handlowe. Oprócz tego, faktoring może spełniać funkcję gwarancyjną, czyli jest sposobem na zabezpieczenie się przedsiębiorcy przed nieściągalnością należności, ale tylko w przypadku faktoringu pełnego.

Przy ubieganiu się o kredyt przyszły kredytobiorca przede wszystkim powinien posiadać zdolność kredytową, która umożliwi mu spłatę zobowiązania kredytowego wraz z należnymi bankowi odsetkami, zgodnie z harmonogramem spłaty. Zdolność kredytową definiuje się jako zdolność do spłaty zobowiązania kredytowego w terminie. Wylicza się ją na podstawie dochodów i ponoszonych comiesięcznych kosztów wnioskującego o kredyt klienta banku.

Banki pod tym względem mogą wykazywać różną politykę szacowania zdolności kredytowej, dlatego też w jednym banku klient może mieć wystarczającą zdolność kredytową do zaciągnięcia pewnego zobowiązania, zaś w innym takiej zdolności nie będzie mieć. Są sposoby na to, aby skutecznie podnieść swoją zdolność kredytową i tym samym umożliwić sobie uzyskanie pozytywnej decyzji kredytowej z banku. Jakie to będą sposoby?

Spłata istniejącego zadłużenia

Negatywnie na wyliczanie zdolności kredytowej działają wszelkie spłacane obecnie przez klienta kredyty i pożyczki, także kredyty ratalne, karty kredytowe, czy linie kredytowe w koncie osobistym. Czasem klient nawet nie jest świadomy tego, że same posiadanie karty kredytowej, wydanej czy to przez bank, czy np. sklep, powoduje obniżenie zdolności kredytowej, pomimo, że limit na karcie kredytowe w ogóle nie jest wykorzystywany.

Bywa, że klient ubiegający się o kredyt w banku ma w domu nieużywaną kartę kredytową i zapomina o niej, podczas gdy ta ostatecznie obniża jego zdolność kredytową, zaś jej niezgłoszenie we wniosku kredytowym obniży jeszcze wiarygodność klienta w oczach banku.

Aby podnieść zdolność kredytową należy spłacić wszystkie karty kredytowe, zamknąć linie kredytowe i karty, które nie są nam niezbędne, albo kompletnie z nich nie korzystamy.

Bieżące wydatki

Jeśli zgłaszamy do wniosku kredytowego fakt, że mamy np. drogi samochód, automatycznie nasza zdolność kredytowa może zmaleć, ponieważ bank uwzględni koszty eksploatacji takiego pojazdu. Jeśli to możliwe, sprzedajmy samochód, albo zamieńmy go na tańszy w utrzymaniu.

Rodzina we wniosku kredytowym

Dochody jednej osoby mogą być zbyt niskie dla zaciągnięcia pożądanego kredytu. Zdolność kredytową można podwyższyć składając wniosek kredytowy razem ze współmałżonkiem, czy z innymi członkami rodziny, np. z rodzicami. Wówczas dochody wszystkich wnioskodawców są sumowane, ale i brane będą pod uwagę przy wyliczaniu zdolności kredytowej wszystkie obciążenia tychże osób.

Dodatkowe dochody

Wiele banków honoruje w przypadku wyliczania zdolności kredytowej nie tylko dochody z etatu klienta, ale również dodatkowe źródła zarobkowania, np. z tytułu umów zlecenie czy dochody zagraniczne. Warto zgłosić dodatkowe źródła dochodów we wniosku kredytowym, aby podnieść wysokość swojej zdolności kredytowej.

Banki i instytucje pożyczkowe udzielając zobowiązań finansowych mogą żądać od kredytobiorców pewnego zabezpieczenia spłaty kredytu. W bankach takim zabezpieczeniem może być m.in. zastaw. Pożyczki pod zastaw znajdują się też w ofercie licznych firm pożyczkowych działających na terenie Polski. Czym jest zastaw i jak funkcjonuje taki kredyt w praktyce?

Zabezpieczenie dla banku

Bank udzielając kredytu pod zastaw zmniejsza ryzyko kredytowe ponoszone przy tej okazji. Jeśli kredytobiorca miałby kłopoty ze spłatą rat kapitałowo-odsetkowych, albo całkowicie zaprzestał spłacania kredytu, bank może dochodzić swoich praw z zastawu, będącego zabezpieczeniem spłaty kredytu. Przy zastawie bank staje się właścicielem przedmiotu zastawu, np. nieruchomości, samochodu, pewnej kwoty pieniędzy zdeponowanej na rachunku bankowym klienta, i może nim dowolnie zarządzać, jeśli kredyt nie byłby spłacany. Zastaw pozostaje najczęściej w rękach samego kredytobiorcy i przechodzi on na własność banku jedynie przy braku spłaty zobowiązania kredytowego.

Korzyści dla kredytobiorcy

Zaciągając kredyt pod zastaw kredytobiorca może liczyć na szybkie rozpatrzenie jego wniosku kredytowego. Jeśli zabezpieczenie będzie solidne, np. zastaw będzie dotyczył cennej nieruchomości lub ruchomości, wtedy bank udzieli kredytu w wyższej wysokości, niż gdyby miał udzielać zobowiązania bez jakiegokolwiek zabezpieczenia. Przedstawiając zastaw kredytowy kredytobiorca zwiększa też swoją wiarygodność w oczach banku.

Najczęściej w pożyczkach bez zaświadczeń specjalizują się firmy pozabankowe. Obecnie również i banki mogą udzielać takich zobowiązań kredytowych, ponieważ Komisja Nadzoru Finansowego złagodziła warunki badania zdolności kredytowej klienta i kontrolowania jego historii kredytowej w Biurze Informacji Kredytowej.

Kto może liczyć na pożyczkę bez zaświadczeń w banku?

Na takie zobowiązanie pożyczkowe mogą liczyć stali klienci banku, którzy korzystają z rachunku osobistego czy firmowego w tej instytucji. Na podstawie historii konta bankowego bank może wyliczyć średnie saldo miesięczne na rachunku i oszacować na jaki kredyt stać klienta.

Oświadczenia zamiast zaświadczeń

Na ogół przy ubieganiu się o kredyt w banku podstawowym dokumentem, jaki musimy dołączyć do wniosku kredytowego, jest zaświadczenie o dochodach. Obecnie przy krótkoterminowych kredytach na kwoty kilku czy kilkunastu tysięcy złotych, można w wielu bankach zaciągnąć kredyt na oświadczenie. Klient pod odpowiedzialnością karną składa w banku oświadczenie o tym, ile zarabia. Jeśli będzie mijał się z prawdą, a wyjdzie to na jaw, zostaniemy ukarani za składanie fałszywych oświadczeń. Między innymi, kredyt na oświadczenie dostępny jest w Getin Banku.

Seniorzy mogą w niektórych bankach liczyć na specjalne traktowanie w zakresie udzielania kredytów. Są oni wbrew pozorom, w opinii banków, pożądaną grupą kredytobiorców.

Mają stały dochód w postaci renty bądź emerytury, który zapewnia stabilną spłatę zaciągniętego zobowiązania kredytowego. Kredyty dla seniorów udzielane są często przy uproszczonych procedurach weryfikacji zdolności i wiarygodności kredytowej klientów.

Idealny klient

Poza wszystkim, seniorzy są rzetelni w wywiązywaniu się ze swoich zobowiązań kredytowych. Spłacają raty terminowo i nigdy nie zalegają z płatnościami. Wykazują się rozwagą w zaciąganiu kredytów i pożyczek. Tak jak zostało już powiedziane, dla banków bardzo istotne jest to, że seniorzy posiadają stałe wynagrodzenie, jakie wypłacane jest przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych lub Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Dlatego też łatwo wyliczyć ich zdolność kredytową.

Krótszy okres kredytowania

Z racji osiągniętego wieku, seniorzy nie mogą liczyć na udzielenie np. kredytu hipotecznego na 25 czy 30 lat. Jeśli o kredyt ubiega się 70-latek, bank udzieli wyłącznie krótkoterminowego kredytu, chyba że kredyt będzie poręczany przez znacznie młodszą osobę, która na wypadek śmierci głównego kredytobiorcy spłaci za niego zobowiązanie. Bywa też, że przy kredytach dla seniorów konieczne jest wykupienie dodatkowego zabezpieczenia spłaty kredytu w postaci ubezpieczenia na życie. Jeśli kredytobiorca nie doczeka do końca spłaty kredytu i umrze, płatność kolejnych rat przejmie firma ubezpieczeniowa.

Gdzie po kredyt dla seniora?

Banki ograniczają górną granicę wieku, do której można zaciągnąć kredyt. Może to być wiek w granicach 60-80 lat. Specjalną ofertę kredytów dla seniorów posiadają obecnie banki:

• Polbank,
• Bank Pekao SA,
• Alior Sync,
• mBank,
• ING Bank Śląski,
• BZ WBK,
• Bank Pocztowy,
• Bank Polskiej Spółdzielczości,
• PKO Bank Polski,
• Eurobank.

Dziecko jest największym skarbem chyba dla każdego rodzica. Matka i ojciec małego człowieka chcieliby mu nieba przychylić. Myśląc o przyszłości swojego dziecka warto jest zabezpieczyć je pod względem finansowym. Jak można tego dokonać? Jakie instrumenty można przy tym wykorzystać i jakie instytucje je właściwie oferują?

Ubezpieczenia najbardziej powszechne

Najczęściej rodzice, dziadkowie czy inni członkowie rodziny zabezpieczają przyszłość dziecka poprzez wykupienie dla niego stosownego ubezpieczenia. Nazywane jest ono ubezpieczeniem posagowym i jest dostępne w licznych towarzystwach ubezpieczeniowych działających w Polsce. Ubezpieczenie posagowe pozwala na roztoczenie nad dzieckiem ochrony ubezpieczeniowej, a jednocześnie na gromadzenie kapitału finansowego dla dziecka, który zostanie mu wypłacony, np. po osiągnięciu przez niego pełnoletniości czy określonego wieku. Ubezpieczenie posagowe jest zawierane na osobę dorosłą, a w umowie z firmą ubezpieczeniową ubezpieczający określa, kto będzie korzystał w przyszłości z gromadzonych w ramach polisy oszczędności. Można zdecydować się na ubezpieczenie jedynie z możliwością gromadzenia oszczędności, albo też na ubezpieczenie o charakterze ochronno-oszczędnościowym, który oprócz gromadzenia kapitału zabezpiecza dziecko przed negatywnymi sytuacjami losowymi, mogącymi pogorszyć jego sytuację bytową.

Instrumenty bankowe

Ubezpieczenia to nie jedyny sposób zabezpieczenia przyszłości dziecka. Również i banki oferują wiele metod oszczędzania na lepszy start w dorosłość naszej pociechy. Oferują one m.in.:

• Konta oszczędnościowe, w przypadku których można w miarę swobodnie wpłacać i wypłacać pieniądze, bez straty odsetek.
• Lokaty bankowe – mają na ogół wyższe oprocentowanie od kont oszczędnościowych, ale zawierane są na z góry określony okres czasu i powodują zamrożenie posiadanych środków finansowych, bez możliwości ich wypłacenia bez straty odsetek naliczonych przez bank.

Inne sposoby inwestowania dla dziecka

Zabezpieczenie przyszłości dziecka zwykle sprowadza się do zapewnienia mu środków finansowych w pewnym momencie wchodzenia w dorosłość. Można wykupić dla dziecka obligacje skarbowe, będące długoterminową formą oszczędzania, w której to gwarantowana jest wypłata kapitału i zysków. Z większym ryzykiem inwestycyjnym będziemy mieli do czynienia w przypadku funduszy inwestycyjnych, ale za to pozwalają one na wypracowanie wyższych zysków. Jeśli zamierzamy inwestować dla dziecka, a więc w dłuższym czasookresie, wówczas warto przemyśleć o inwestowaniu w fundusze, bowiem ryzyko inwestycyjne w takim przypadku maleje.

Podjęcie decyzji o zakupie mieszkania powinno zostać poprzedzone analizą własnych finansów. Jeśli nie posiadamy wystarczająco dużo oszczędności, aby móc zrealizować zakup nieruchomości, musimy poszukać zewnętrznych źródeł finansowania.

Może nim być kredyt hipoteczny z banku. Problem w tym, że nie każda osoba wnioskująca o kredyt hipoteczny do banku otrzyma pozytywną decyzję kredytową.

Zdolność i wiarygodność kredytowa klienta

Podstawową kwestią przy ubieganiu się w banku o kredyt na zakup mieszkania, jest posiadanie zdolności kredytowej, która definiowana jest jako zdolność do spłaty zobowiązania kredytowego w przyszłości. Zdolność tą analitycy bankowi decydujący przyznaniu bądź nie, kredytu, wyliczają na podstawie dokumentów finansowych składanych wraz z wnioskiem kredytowym do banku przez klienta. Jeśli uzyskiwane comiesięczne dochody są niewystarczające dla spłaty zobowiązania kredytowego, bank wyda negatywną decyzję kredytową. Warto zwrócić uwagę na fakt, że negatywnie na zdolność kredytową wpływają wszelkie nasze bieżące zobowiązania finansowe – karta kredytowa, kredyt gotówkowy, pożyczka, linia w koncie, czy też nawet posiadanie samochodu. Należy więc w miarę możliwości przed wnioskowaniem o kredyt w banku, zmniejszyć je, aby nie obciążały zanadto naszej zdolności kredytowej.

Wiarygodność kredytowa jest zaś miarą oceny tego, czy wnioskujący o kredyt będzie rzetelnie spłacał przyznane zobowiązanie. Bank w tym względzie kontroluje naszą historię kredytowania w Biurze Informacji Kredytowej BIK. Jeśli klient posiada negatywne wpisy, będzie musiał pogodzić się z odmową udzielenia kredytu hipotecznego.

Wymagany wkład własny

Od 1 stycznia 2014 roku banki w Polsce, w związku z nowelizacją Rekomendacji S Komisji Nadzoru Finansowego, będą wymagały co najmniej 5% wkładu własnego przy ubieganiu się o kredyt hipoteczny. Dotychczas takie wymagania były rekomendowane przez nadzór dla banków. Od 2014 roku muszą być one jednak bezwzględnie respektowane. Nie będzie można zastąpić wymogu posiadania wkładu własnego, ubezpieczeniem niskiego wkładu własnego, jak to było praktykowane w poprzednich latach. KNF zapowiada, że w kolejnych latach, zgodnie z Rekomendacją S, wymóg wkładu własnego wzrośnie:

W 2015 roku – do 10%,
W 2016 roku – do 15%,
W 2017 roku – do 20%.

Oznacza to, że nastąpi znaczące ograniczenie dostępności kredytów hipotecznych dla osób, które nie posiadają żadnych oszczędności.

Okres kredytowania

Ważną kwestią przy zaciąganiu kredytu hipotecznego jest ustalenie, na jaki okres chcemy pożyczyć z banku pieniądze. Okres kredytowania nie można bez końca wydłużać, zwiększając tym samym swoją zdolność kredytową. Zabrania tego KNF. W Rekomendacji S znalazł się zapis, że banki nie będą mogły wyliczać zdolności kredytowej na okres dłuższy niż 30 lat. Dodatkowo, banki mają rekomendować klientom detalicznym zaciąganie kredytu na okres nie dłuższy niż 25 lat. Górną granicą okresu kredytowania będzie 35 lat.

Waluta kredytu

Jeszcze 5-10 lat temu popularne były w Polsce kredyty hipoteczne denominowane w walutach obcych. Dziś stanowią one niewielki odsetek wszystkich udzielanych kredytów. To najprawdopodobniej nie ulegnie zmianie. Jeśli chcielibyśmy zaciągnąć kredyt np. w euro czy w dolarach, będziemy mogli tego dokonać tylko wtedy, gdy będziemy uzyskiwać dochody w walutach obcych. Tak wskazuje nowa Rekomendacja S Komisji Nadzoru Finansowego.